Skip to content
September 29, 2010 / sivpeer

หงาย…

…เงิบ

… ^  ^

September 28, 2010 / sivpeer

ลองของ… ^ ^

ในที่สุด…โดยไม่ตั้งใจ …

…บ้าน Spaces เลยถูกยุบมาเข้าตรงที่บ้าน Word press แทน…

…จะว่าไปมันก็ยากเหมือนกัน…

…ยาก … ตรงต้องปรับตัวกับบ้านใหม่…

…ยาก … ตรงที่ต้องทำใจให้คุ้นชิน…

…และยาก … ตรงที่เล่นไงหว่าเนี่ย –  -”

…เอาเหอะ สักวัน…มันก็จะคุ้นเคย…

S&P

September 28, 2010 / sivpeer

สุดท้าย … ที่ปลายเดือน

“อันเวลาและวารี จะมีคอยใครก็หาได้ไม่”

เพียงชั่วเวลาไม่นานนัก … สุดท้าย ก็ก้าวมาถึงช่วงท้ายเดือนกันอีกแล้ว
…บ้างก็สุขสันต์ … ที่ถึงเวลาเงินออก … ถึงวันหยุด …. ได้พบกับคนที่รัก ไม่ว่าจะเป็น เพื่อนฝูง พ่อแม่ ญาติสนิท …
…บ้างก็ทุกข์ใจ … งานไม่เสร็จ … อายุเพิ่ม … เงินไม่พอใช้ …

…ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ขอให้คนไทยทุกคน ได้สุขสันต์กับทุกๆวันของชีวิตนะครับ… ^  ^

September 28, 2010 / sivpeer

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

September 19, 2010 / sivpeer

อิกล้วย!!!

ไม่ได้มาอัพบล็อกนานละ…

…วันนี้ขอมาอัพซะหน่อย ^  ^
…เฮ้อ…เหนื่อยจัง…พอดีก่า… –  -"
…ไปละก๊าบ…บะบาย
August 25, 2010 / sivpeer

ทุกคนบนท้องถนนในวันนี้ครับ…ผมขอโทษครับ… ^ /l ^”

วันนี้เป็นวันธรรมดาอีกวันหนึ่งในชีวิต…

 

…ที่ไม่ค่อยธรรมดานักตั้งแต่หัววัน… –   -"

 

" คนเราจะขับรถได้แย่ เมื่อตกอยู่ในสภาวะใดสภาวะหนึ่ง (เป็นอย่างน้อย) ดังนี้…

– เป็นปกติวิสัย / คึกคะนอง

– ถูกบีบคั้นทางจิตใจ (เศร้า/เสียใจ/โกรธ etc.)

– ปวดขรี้ – -" " … นี่คือ Status ใน Facebook ที่ได้บอกเล่าเรื่องราว…ของวันนี้…

 

ภายหลังจากการส่งพ่อที่สนามบินดอนเมือง เมื่อเวลา 7:30 น. ได้รับภารกิจในการนำส่งเงิน และเอกสารเล็กน้อยแก่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่บัณฑิตวิทยาลัยที่ม.เกษตรจากพ่อนั่นแหละ…

 

7:45 น. …เมื่อขับออกมาพ้นสนามบินดอนเมืองได้เพียงครู่ ได้บังเกิดความรู้สึกหนึ่งที่รบกวนชีวิตการขับขี่ยวดยานอย่างมาก…

 

…………. ปวดขรี้!!!!

…………. โชคดีที่ยังไม่ปวดมากนัก นั่งๆไปสักพักก็หาย

 

8:20 น. … ในที่สุด ก็ถึงบัณฑิตวิทยาลัย … แต่ดันขึ้นตึกไม่ได้ ยามบอกยังไม่ถึงเวลาอนุญาต

8:25 น. … พี่เค้าลงมารับเอกสาร…โชคดีไป…ไม่ต้องรอถึง 8 โมงครึ่ง (แหม!! อีก…5 นาทีเอง)

8:30 น. … ขับรถออกจากบัณฑิตวิทยาลัยมา…แล้วทันใดนั้นเอง!!! ความรู้สึกเดิมๆก็บังเกิดขึ้นอีก!!!!

 

…………. ปวดขรี้อีกแล้ว!!!!! … คราวนี้มาอย่างหนักหน่วงกว่าเดิม

 

… เอาล่ะสิทีนี้ … จะทำไงดี ถนนตรงนั้นก็ดันเป็น One-way จะย้อนกลับก็ไม่ได้ …

… จะเข้าตรงศูนย์เรียนรวม 3 ก็มัวแต่คิดนาน … ขับเลยทางเข้าเลย –   -"

 

ในที่สุด … เลยตามเลยก็แล้วกัน…เข้าที่บ้านก็ได้ฟะ!! *__*

 

… เมื่อกลับรถเข้าถนนหลักได้ … ในฉับพลัน เริ่มรู้สึกถึงความไม่เป็นตัวเอง …

 

…………… วิญญาณนักแข่งรถเข้าสิง!!!

 

… บนถนนรอบมหาวิทยาลัยในขณะนั้น .. ได้มีรถสีขาวมอมแมมคันหนึ่ง ได้สำแดงเดชพละกำลังของเครื่องยนต์คาร์บูเรเตอร์ (เก่าว่ะ –  -") ขนาด 1997 cc. อย่างน่าหวาดเสียว …

 

… โชคดีว่าเป็นระยะทางที่ไม่นานนัก ความเร็วรถจึงยังไม่พ้นเลข 2 หลัก … ถึงมันจะพ้นกลางๆเลข 2 หลัก ค่อนไปทางปลายๆหน่อยๆละ …

 

8:32 น. พ้นการจราจรในมหาวิทยาลัย … สู่การจราจรในถนนหลวง … ขณะที่กำลังจะออกจากประตูสู่ถนนงามวงศ์วาน เพื่อรีบกลับบ้าน …

 

……………. คนขับแท๊กซี่สีชมพูใส่แว่นดำคนนั้น ได้เร่งรถขึ้นมาอุดปิดประตู … และรถติดอยู่ตรงนั้น … – * –

 

……………. เขาหันหน้ามามองโดยที่ไม่ได้ส่งเสียงเรียกใดๆ …

 

……………. สิ่งที่ได้รับกลับไป … มีเพียงแววตา ที่ฉาบด้วยความโกรธแค้น … ประหนึ่งเขามาฉี่ที่หน้าบ้าน แล้วจากไป … – * –

 

… โชคดี ที่ฟิล์มกรองแสง 40% ที่ติดตั้งที่กระจกบังลมหน้ารถได้ทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี … คนขับแท๊กซี่จึงไม่มีอาการผิดปกติใดๆกลับมา

 

… เมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัว … จึงรีบแทรกเข้าช่องว่าง ดังผู้ประสบภัยอดอยากหิวโหย พบกับอาหารมื้อใหญ่ตรงเบื้องหน้า …

 

…………….. ปรี่เข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต แล้วตั้งลำเฉยๆอย่างหน้ามึนๆ

 

… การจราจรก็ค่อยๆเรื่อยไหล รถก็ค่อยๆไหลไปเรื่อยๆ อย่างที่มันควรจะเป็น

 

……………… แต่ตรูไม่อยากให้มีรถข้างหน้าเฟร้ย!!! ….

 

… เมื่อกลับรถ เพื่อมุ่งทิศกลับไปยังที่บ้าน … ประหนึ่งว่ากำลังขี่จักรยานยนต์ … ทุกที่ๆมีช่องว่างก็แทรกมันไปซะหมด …

 

……………… ขับรถได้อุบาทว์มากๆ

 

8:36 น. … ขณะอยู่บนสะพานข้ามแยกเกษตร … เมื่อรถได้ไปถึงช่วงท้ายๆที่อยู่มุมสูงของสะพาน …

 

………………. เช็ดตู้!!!…รถมาจากไหนเยอะแยะฟระ???…

 

… แม้กระนั้นก็ตาม … การขับขี่ยังมีความ (ทราม) คงเส้นคงวา … ซอกแซกไปมาไม่หยุด …

 

……………….. จนเลยหน้าเดอะมอลล์งามวงศ์วาน

 

… จากนั้นเมื่อเลนขวาว่าง … จึงตบเข้าเลนขวาสุด … แล้วเร่งความเร็ว

 

………………… จนที่สุด … ความเร็วก็ขึ้นเลขสามหลัก!!! … และขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 

… พอข้ามสะพานมาลงหน้าศูนย์ภาคพื้นดินควบคุมดาวเทียมไทยคม บนถนนรัตนาธิเบต … เคราะห์ดีที่ไม่มีรถตามท้าย … ปาดจากขวาสุด มายังเลนซ้ายสุดที่ความเร็วร่วมๆร้อย…

 

… เลี้ยวเข้ารัตนาธิเบตซอย 3 … ที่เป็นซอยเล็กๆที่รถพอสวนกันได้อย่างรวดเร็ว …

 

………………… กล่องทิชชู่ ปลิวจากฟากหนึ่งของเบาะหลัง ไปยังอีกฟากหนึ่ง

 

… เมื่อตัดเข้าซอยเรวดีได้ เคราะห์ดีที่รถมีไม่มากนัก … จึงขับได้สบายใจขึ้น …

 

………………. แต่ไม่สบายตรูดง่ะ –   -"

 

8:45 น. … เมื่อรถมาถึงหน้าบ้าน … เหมือนดังหนทางสวรรค์อยู่ตรงหน้า …

 

……………….. แต่ขนาบข้างด้วยเพลิงกาฬแห่งนรก

 

… รีบเปิดรั้วบ้าน และไขกุญแจเข้าบ้านด้วยมือที่เร่งรีบ และสั่นเทาด้วยอารมณ์ (และลำไส้) ที่บีบคั้นอย่างรุนแรง…

 

… เหมือนสวรรค์เป็นใจ … ลืมปิดประตูห้องน้ำก่อนออกจากบ้าน … จึงพุ่งเข้าห้องน้ำอย่างไม่มองอะไรรอบข้าง พร้อมปลดพันธนาการไปพลางๆ (บ้านอยู่คนเดียว…)

 

………………… แต่ชีวิตไม่ง่ายขนาดนั้น …

 

………………… สบู่ก้อนนั้นตกอยู่บนพื้นตั้งกะเมื่อไหร่ !?!!!

 

 

……………………………………

 

ปล. สุดท้ายยังโชคดี … "สิ่งนั้น" ยังไม่ราดน่องตัวเอง … แค่เท้าแพลงกะนิ้วก้อยเตะโถส้วมไปเท่านั้น

 

ปลล. ขอโทษทุกคนที่ขัดแล้วปาดในวันนี้นะครับ… ไม่รู้เลยว่าวันนี้มีปาดไปบ้างไหม…และถ้ามี ก็ไม่รู้ว่ากี่คัน…ขอโทษค้าบ  -/l-

August 16, 2010 / sivpeer

กำลังใจจากคนแอบรักเธอ…

กำลังใจจากคนแอบรักเธอ

 

คำร้อง…ช้านนี่ล่ะ

ทำนอง…อยู่ในหัว…แต่ดันเล่นดนตรีไม่เป็น –  -" … ทำนองคล้ายๆเพียงเธอของ Rose กะป๊อบมั้ง…

(ใครแต่ง เรียบเรียง หรือถ่ายทอดได้ช่วยที… ^  ^)

 

ใจของเธอ มอบไว้ให้กับเขา

แล้วตัวเขา รับไว้หัวใจเธอ

แต่ว่าเขา มีอีกคนเสมอ

แล้วตัวเธอ จะไปอยู่ที่ใด…

 

หากวันนี้ เธอยังต้องทนฝืน

ทนกล้ำกลืน ยืนอยู่แทบไม่ไหว

ฉันคนนี้ ขอช่วยประคองไว้

จนกว่าใจ เธอฟื้นคืนอีกครั้ง…

 

* แม้ว่าใจของฉันมันแอบรักเธอ

แต่ไม่ขอพร่ำเพ้อให้เธอได้ฟัง

เพราะวันนี้ตัวเ้ธอยังไร้พลัง

และความหวังที่จะยืนอยู่ให้ไหว…

 

ในวันนี้ ขออยู่ดูแลเธอ

แม้อาจเผลอ ไปนิดคิดหวั่นไหว

แต่ตัวฉัน ก็ขอให้มั่นใจ

ไม่ว่านาน เท่าไรอยู่ข้างๆเธอ…

 

(*)

 

แล้วตัวเธอ จงอย่าเกรงใจฉัน

ทุกสิ่งนั้น ฉันอยากทำเอาไว้

และตัวฉัน ไม่ขอโอกาสใด

ถึงยังไง มีแต่ความเข้าใจเธอ…

 

(*)

 

ฉันคนนี้ขอให้เธอมั่นใจ…ว่าตัวฉันเต็มใจทำไปเพื่อเธอ

July 11, 2010 / sivpeer

มาอัพบ้าง อะไรบ้าง… “เพียงสงบ … เพื่อสัมผัส … ที่หน้ากระจกเงา ..”

ส่องกระจก ด้วยใจว่าง อ้างว้างจิต
เหลียวกลับมอง ชีวิต แต่หนหลัง
สัมผัสลม- หายใจ ด้วยระวัง
ให้รับรู้ ข้าฯยัง มิวายชนม์…

บ้างหกล้ม แล้วลุก ให้ยืนอยู่
แต่จู่จู่ กลับล้มใหม่ ให้ฉงน
พยายาม ลุกใหม่ ไม่กังวล
แต่ระคน ข้องจิต คิดย้อนดู…

"หากแค่เพียง" คือข้ออ้าง ผู้ย่อท้อ
"ถ้าฉันไม่" คือตัดพ้อ พาหดหู่
"รู้อย่างนั้น" ใยไม่ทำ มัวเฝ้าดู
ไยไม่สู้ จนผ่านไป ไม่ค้างคา…

หากไม่พบ วลี ที่ว่าแล้ว
ก็อย่ามัว ติดแร้ว แว่วกังขา
ทุกอย่างนั้น ก็เป็นเพียง ลมผ่านมา
ที่พัดพา กระแสกาล ให้ผ่านตน…

ที่ทำนั้น มันดี อย่างที่สุด
อย่าปล่อยใจ พาฉุด ให้สับสน
ยอมรับมัน และเข้าใจ ให้ผ่านพ้น
ไม่กังวล จมจิต คิดวนเวียน…
May 16, 2010 / sivpeer

ชะตากรรมของหยดน้ำฝน

หยาดน้ำฝน … หล่นจากฟ้า … ผ่านหลังคา … ลงกันสาด … ดังป๊องแป๊ง … ลงสู่พื้นซีเมนต์ … ไหลเป็นทาง … ลงรางระบายน้ำ … แล้วก็หายไปจากสายตา..ตลอดกาล!!!
June 14, 2009 / sivpeer

เบื่อจัง…เลยนั่งดูแมว (เก่าหน่อย ขออภัย)